Að koma sér fyrir í öðru landi er hægara sagt en gert. Sérstaklega ef maður kann ekki tungumálið, hefur ekki eiginlega ástæðu til að búa þar, er atvinnulaus og frekar ráðvilltur um hvernig eigi að snúa sér í þessu öllu saman.

En þetta hefur nú samt gengið furðuvel.

Ég er ekki kominn með fasta vinnu, en hef verið að starfa tímabundið við einhverskonar farands-outlet-tískuvöruverslun. Við Lilja fengum fyrst að búa í íbúð sem einhver norsk hippstera sjónvarpsstjarna á. Ég hef nú aldrei hitt þann mann, en samt var hann reiðubúinn að lána mér íbúðina endurgjaldlaust. Og eins og hver annar alvöru íhaldsseggur er ég mjög hrifinn af svona líberal fólki. Það hentar mér oft svo vel.

Miðað við innbúið var þetta mjög hip maður.

Nú erum við samt flutt til systur minnar sem býr á Nesodden. Nesodden er tangi sem skagar út fjörðinn beint á móti Osló. Bryggjur meðfram endilangri ströndinni, tré sem hylja hvert einasta hús, þröngir malarvegir og norskar "hyttur" sem kúra sig í hverju rjóðri. Það er nánast hallæirslegt hvað þessi staður er mikil steríótýpísk skandinavíu rómantík. Minnir mig á klisjulegustu staðarlýsingar Astridar Lindgren. Gott ef þetta er ekki bara Nangijala.

Mér líður mjög vel hér, ég hef eignast mjög góðan vin sem býr hér í hverfinu. Það er kommúnukötturinn Jamaica. Merkilegt dýr. Það á enginn þennan kött. Öllum þykir þó mjög vænt um köttinn. Hann á bæli og matardall í hverju einasta húsi hér í hverfinu. Hann bara ráfar á milli, dag frá degi. Alls staðar er honum tekið fagnandi, enda bráðskemmtilegur og mjög kúrinn köttur.

Ég og þessi hverfisköttur höfum myndað eitthvað mjög náið og sérstakt samband. Hann vill núna hvergi kúra nema uppí hjá mér. Sem honum er að sjálfsögðu guðvelkomið. Það er eitthvað mjög róandi við að hafa dýr við hlið sér sem starir út á hafið í fullkomnu jafnvægi við tilveru sína og umhverfi.

Næstu dagar fara þó eflaust í atvinnuleit, í bland við að vinna þessa tímabundnu vinnu.

Mér líður samt mjög vel. Það felst eitthvað ótrúlegt frelsi í því að vera í öðru landi þar sem maður er engu bundinn. Á algjörum núllpunkti með gott og skemmtilegt fólk í kringum sig. Ekki að ég hafi verið kominn neitt sérstaklega langt á leið í lífinu heima, en það er þörf og góð upplifun að vera atvinnulaus innflytjandi/verkamaður í ókunnugu landi.

Það er frekar glötuð byrjun á nýjum bloggferli að fjalla um efnahagsástandið. En þrátt fyrir að hafa lent í ýmsu í dag, þ.á.m. flutt heimshorna á milli, lagt mig í rúmi skandinavískrar sjónvarpsstjörnu og hitt hund í líking kattar (ég skal fjalla um þetta seinna), þá einfaldlega þótti mér þetta standa upp úr:

Verandi eigna- og skuldlaus stúdent hef ég kannski ekki orðið jafn illa fyrir barðinu á kreppunni og margir aðrir. Hin ofureinfalda tilvera mín líður áfram sinn fyrirsjáanlega veg algjörlega ósnert. Ætli það sé ekki þess vegna að ég fann mig aldrei knúinn til að æsa mig eða taka þátt í mótmælum. Jafn sjálfhverfur og ég er, hafði ég bara enga ástæðu til þess.

En þetta litla blogg mitt (og þá bara þessi færsla, þetta er ekki moggablogg), er semsagt minn dropi í þann hafsjó kveina sem hrærast í deiglunni. Því guð minn almáttugur hvað gengið er okkur óhagstætt!

Appelsín og karamellur = 820 ISK.
Ein ferð með strætó = 500 ISK.
Sokkar í H&M = 2800 ISK.
McDonalds máltíð (ekki stækkuð) = 1800 ISK.

kv. Dr. Gunni